Bu cümleyi bilirsiniz değil mi? İçinde bir çekilme bir katılık barındırması bir yana kült olmuş, ezberlenmiş bir kelimeler topluluğudur okuduğumuz. Öyle ki bahsetmeyesimiz gelir bundan ama içten içe yaymak isteriz ruhumuzu arındıran krallık köleliğini. Aslında ya IKEA yataklarının "kölesi"yiz, ya da 15. katta kutu tabir edilen bir daire sahibiyizdir.
Uykusuzluk "Adsız Borçlular" ya da "Tüberküloz" ile son bulur. "Testis Kanseri" olmamışlık bile olmuşluk...

Parklar, bomboş aşklarla doludur. Es kaza başa gelmiş ve çekinceli, sakıncalı bir sürü boş aşkla. Biraz salıncak, biraz kaydırak, hafifliği tartışılır tahterevalli, zeminde bastıkça çatırdayan bir avuç kum çakıl tuz buz.
Ismarlama aşklar, içi boşaltılmış parkların esiri gibidir. Ya da parklar içi bomboş aşkların hapishanesi. El ele diz dize geçmiş zamanlar silsilesinden ve mekanik med cezirlerden geriye kalanlar bu hapishanededir. Çok aşksız çok yan yana duran yıldızların ışığındaki yanıp...

Evet... Bu aralar buna taktım aklımı... Aslında takmadım birileri zımbaladı! O kadar çoklar ki istesem de istemesem de buluyorlar bir boşluk zavallı aklımda...
"Çift Olmak" efendim konu...
Nedir bu herkesin ikileşmiş, yoğuşmuş, bu sıcakta yapışkan olmuş halleri? Küresel ısınma tehlikesi gibi "Bir gün herkes yalnız kalacak" mantığı ile mi çift oluyorlar bu bütün hınca hınçlar?
Bir de o kadar yapmacıklar ki toprak yerine saksısına strafor konmuş plastik çiçekler...

Yaşadığımız ömür bununla geçer gider belki de... Ya da bunu düşünerek harcarız kısa zamanları uzun uzun... Nerededir aslında bizi sevenler? Ya da Leyla kayıp mıdır biz Mecnun sonlu bir masalda baş kahramanken?
Elimizde bir kılıç yürek parçalayan bir cesaret... Ejderha nerde nerde benim Leyla'm?? Öldürülen canavar ruhlu ejderha ölünce elime ne geçicek? Değerini uzaktayken en sevdiğim, uğruna kalbi serdiğim Leyla mı?? Sen de kimsin demez mi yürek yıllarca peşinden sürgün olduğu Leyla'ya? Kör...

Gece... Bir sürü nokta... Midem bulanıyor sanki... Dışarda yükte hafif pahası gönülde ağır bir yağmur... Uykum da kaçtı birden... Yazmak istekle isteksiz ve gök kızmakta heybetle... Hayret diyorum saat 00.40 ve ben ne ala bir haldeyim... Loş ışık yanmakta odama ve uykum daha bir kaçmakta... Yüzüm solmakta perde perde... Acıkmaktayım susmaktayım... Sis olmaktayım... Uyuyamamak aşikar, alışkın ve bir o kadar sıkıcı karşımda dikiliyor... Git diyorum gir diyorum inine... Gitmiyor... Yarım kalmış uykularıma...