copadam
07-10-2006, 12:27 PM
Düşünme konusunda bir kaç noktanın iyice farkına vardım. Paylaşayım:
1-Paylaşılan düşünce derinliğini kaybediyor. Paylaşarak onu küçültüyoruz ve sindirilebilecek boyutlara indirgiyoruz isteyerek veya istemeden.
Hz. Ali "bilgi arttıkça konuşma azalır" demiş. Düşünce, bilgi ile doğru orantılı olarak derinleşiyorsa o halde bilgi yerine düşünceyi de koyabiliriz bu doğru önermeye. "Düşünce arttıkça konuşma azalır"
2- Düşünceyi bir an önce paylaşma isteği, (burda yaptığım gibi), düşünülen o anlamlı şeyleri de güdükleştiriyor; basbayağılaştırıyor.
Çünkü düşünme anında farkında olarak ya da -çoğu kere- olmayarak diplerde geziniyorsun. Ama iş, oradan değerli madenler çıkarmaya gelince hemen aceleci davranıyorsun ve görüşünü kaybediyorsun. Hava anında bulanıklaşıyor ve alelacele eline geçen şeylerle çıkıyorsun dışarı. Elinde gördüğün ise çakış taşları. Oysa orada ne tür cevherleri keşfetmiştin!
3- Düşünceyi paylaşma isteğinin altında bir de "görünme, teşhir" boyutu var. Bundan çoğumuz (tabiki öncelikle ben) muzdaripiz. Bunda eğrilik var mı, eğrilik var ise bunun boyutları nedir, gibi sorulara halen tam anlamıyla yanıt bulabilmiş değilim. Bunu bana düşündürten şey " her görünürlük kötü müdür" sorusuna olumlu yanıt verilebileceği ihtimalidir. Değil mi ki bu teşhir sayesinde bir çok şey icat edilmiş veya düşüncede değişik boyutlara ulaşılmıştır.
Ancak şunu da akıldan çıkarmamak lazım; düşünülmeyeni düşünmek her zaman ve her bakımdan iyi olmayabilir. Bir çok batılı filozofun yaptığı gibi "yeni bir şeyler koymak adına" düşüncede ahmaklıklar sergilemek, zıvanadan çıkmak ve bunu da "yeryüzünde ilah olmak" gizli güdüsüyle yapmak bu alandaki mayınlardır.
4- Bir önceki maddenin şimdi bana farkettirdiği bir şey daha var: Ulvi olana doğru (konumuzdaki düşünce gibi) ne kadar yol alırsak alalım; çamur yönlerimizin ve şeytanın hep bizim ensemizde olduğu gerçeğidir.
Allah'u Teala "şeytanın insanları dinleriyle saptırdığı" yolundaki hatırlatması, bu minvalde herzaman hafızamızda kazılı olması gereken gerçektir.
Gösterilmek, alkışlanmak, övülmek... Bunlardan kaçmak ancak ve şimdilik "susmakla" mümkün olabilir gibi görünüyor bana.
1-Paylaşılan düşünce derinliğini kaybediyor. Paylaşarak onu küçültüyoruz ve sindirilebilecek boyutlara indirgiyoruz isteyerek veya istemeden.
Hz. Ali "bilgi arttıkça konuşma azalır" demiş. Düşünce, bilgi ile doğru orantılı olarak derinleşiyorsa o halde bilgi yerine düşünceyi de koyabiliriz bu doğru önermeye. "Düşünce arttıkça konuşma azalır"
2- Düşünceyi bir an önce paylaşma isteği, (burda yaptığım gibi), düşünülen o anlamlı şeyleri de güdükleştiriyor; basbayağılaştırıyor.
Çünkü düşünme anında farkında olarak ya da -çoğu kere- olmayarak diplerde geziniyorsun. Ama iş, oradan değerli madenler çıkarmaya gelince hemen aceleci davranıyorsun ve görüşünü kaybediyorsun. Hava anında bulanıklaşıyor ve alelacele eline geçen şeylerle çıkıyorsun dışarı. Elinde gördüğün ise çakış taşları. Oysa orada ne tür cevherleri keşfetmiştin!
3- Düşünceyi paylaşma isteğinin altında bir de "görünme, teşhir" boyutu var. Bundan çoğumuz (tabiki öncelikle ben) muzdaripiz. Bunda eğrilik var mı, eğrilik var ise bunun boyutları nedir, gibi sorulara halen tam anlamıyla yanıt bulabilmiş değilim. Bunu bana düşündürten şey " her görünürlük kötü müdür" sorusuna olumlu yanıt verilebileceği ihtimalidir. Değil mi ki bu teşhir sayesinde bir çok şey icat edilmiş veya düşüncede değişik boyutlara ulaşılmıştır.
Ancak şunu da akıldan çıkarmamak lazım; düşünülmeyeni düşünmek her zaman ve her bakımdan iyi olmayabilir. Bir çok batılı filozofun yaptığı gibi "yeni bir şeyler koymak adına" düşüncede ahmaklıklar sergilemek, zıvanadan çıkmak ve bunu da "yeryüzünde ilah olmak" gizli güdüsüyle yapmak bu alandaki mayınlardır.
4- Bir önceki maddenin şimdi bana farkettirdiği bir şey daha var: Ulvi olana doğru (konumuzdaki düşünce gibi) ne kadar yol alırsak alalım; çamur yönlerimizin ve şeytanın hep bizim ensemizde olduğu gerçeğidir.
Allah'u Teala "şeytanın insanları dinleriyle saptırdığı" yolundaki hatırlatması, bu minvalde herzaman hafızamızda kazılı olması gereken gerçektir.
Gösterilmek, alkışlanmak, övülmek... Bunlardan kaçmak ancak ve şimdilik "susmakla" mümkün olabilir gibi görünüyor bana.
